Nienawidzę życia !

Czyli jak radzić sobie z depresją.

A więc Kochani zacznę od tego, że jest to choroba (choć niektórzy twierdzą inaczej) bardzo powszechna i poważna.  W dzisiejszych czasach coraz więcej osób stacza się i jest na granicy śmierci. 

Coraz więcej osób też umiera...
Jest to naprawdę przykre, mi osobiście serce się kraje jak na to patrzę. Jednakże nie zawsze idzie pomóc drugiej osobie. Niektórzy nawet twierdzą, że z tego nie idzie wyjść... Może mają rację, może nie. Moim zdaniem jednak WARTO WALCZYĆ i się starać. Kiedyś się uda, bo przecież: "nie od razu Rzym zbudowano".

Statystyki.

Według źródeł "epidemia" depresji szybkimi krokami osiąga globalny zasięg. Coraz częściej słyszymy o tnących się nastolatkach, dorosłych ludziach, którzy rzucają się pod pociąg, bądź popadają w alkoholizm, by nic nie czuć.

Prawdą też jest, że chorują nie tylko młodzi ludzie, ale też ci w wieku produkcyjnym. 

Jest to nie do pomyślenia, że aż 5% (o ile nie więcej...) ludności na świecie uważa siebie za najgorsze ścierwo na ziemi. Wybaczcie za takie określenie, aczkolwiek jak o tym myślę, to aż chcę wykrzyczeć "LUDZIE CO Z WAMI?! Żyjcie, bawcie się - życie jest tylko jedno!"

Prawdziwe historie.

Niedawno poznałam pewną koleżankę. Zabawna, odważna, szalona, dość nietypowa, aż myślę sobie "musi mieć fajne życie, zazdroszczę jej"... A co się okazało? Otóż ta dziewczyna (której imienia nie mogę podać, gdyż ona sama nie wyraziła na to zgody) zmaga się z depresją  już od 2009 roku! Nigdy bym się tego nie spodziewała i na początku myślałam, że żartuje, ale gdy opowiedziała mi jak to wszystko wygląda, wiedziałam, że mówi prawdę . Ten smutek, który nie mija. Ta beznadziejność, bezradność, poczucie winy. Niby wszystko to, co wiadomo o depresji, aczkolwiek mówiła to z takim bólem, jakby każde słowo bardzo ją raniło od środka. Czasami zaciskała zęby, żeby nie wybuchnąć płaczem. Zawsze wydawała mi się taką niepłaczącą, twardą laską, a tu okazało się, że płacze kilka razy dziennie, a najczęściej  w nocy, by nikt nie zobaczył. Zdziwiło mnie też, że "cięcie się" uważa za oszpecenie ciała, tylko po to, by pokazać innym: "Hej, zobacz na moje rany - widzisz jak cierpię?". 
A ona? Zawsze samotna, samodzielna, nazywana dziwną, dawała sobie jakoś radę... Opowiedziała mi swoją historię pod warunkiem, że nie powiem jak się nazywa, gdyż jak sama oznajmiła "powtarzanie w kółko -  będzie dobrze, w niczym nie pomoże i woli sobie radzić sama".  
Mimo wszystko jednak  nie traci nadziei. Wierzy, iż pewnego dnia nadejdzie lepszy czas.


Ale na jednej historii się nie kończy. Niestety tym razem trochę bardziej brutalna, gdyż ta młoda dama, nie tylko nie chciała żyć, ale także kiedy miała okazję, cięła się... A żeby tego mało 2 razy próbowała się powiesić. Na szczęście za pierwszym razem linka pękła, a za drugim jej mama, słysząc, że coś spadło, zobaczyła ją jak wisi. Dziewczynę udało się uratować, ale przeklinała matkę za uratowanie życia. Nastolatkę wysłano do psychologa, lecz nic nie mówiła. Nie chciała się przyznać, że to wszystko przez to, iż nie wyróżniała się - średnia w nauce i w sporcie, cicha, nielubiana, wyśmiewana, uważana za słabsza... Spośród tylu uczniów w szkole tylko jeden chłopak zdołał to zauważyć i jej pomóc. Dzięki niemu dziś jest normalną, szczęśliwą i lubianą nastolatką.
A skąd  to wiem?  Oto sam wybawca dziewczyny mi to powiedział razem z ważnymi słowami: "Każde życie, jest cenne i warto je chronić"

Objawy depresji.

W naszych czasach nie ma osoby, która by nie słyszała o tej chorobie, a co dopiero o jej objawach. Nie mniej jednak postaram się wprowadzić (chociażby dla niektórych) coś nowego. 

Występującymi objawami są:

• Brak pewności siebie.
• Utrata energii.
• Niska samoocena, a wręcz samo-wstręt.
• Słaba wola.
• Unikanie innych.
• Bezsenność.
• Zmęczenie.
• Drażliwość.
• Zniechęcenie do życia.
• Myśli samobójcze.
• Paniczny lęk.
• Obniżony nastrój.
• Brak lub nadmiar apetytu.
• Uczucie pustki, beznadziejności.
• Złość na otaczający świat i ludzi, którzy próbują pomóc.
• Brak źródeł satysfakcji.
• Anhedonia (utrata lub brak odczuwania przyjemności).
• Skrajność emocjonalna.
• Apatia (zmniejszona wrażliwość na bodźce).
• Trudności w koncentracji. 
• Negatywna interpretacja doświadczeń.
• Skupianie się na przeszłości.
• Brak zdolności rozwiązywania problemów. 
• Fobie.
• Urojenia.
• Samookaleczanie

Pomoc.

Niestety jeśli chodzi o pomoc, to nie zawsze jest tak łatwo jak w przypadku tej dziewczyny i chłopaka. Zazwyczaj tacy ludzie nie chcą pomocy. Zamykają się w sobie, odizolowani od świata. A wręcz mogę powiedzieć, że nie lubią towarzystwa. Sądzą, że nikt im nie pomoże, choć moim zdaniem chcieliby mieć drugą połówkę, której się wypłaczą. Wielu znajomych w depresji potwierdziło, że przez związek ich poczucie samotności zmniejszyło się, jednak nie znikło. 

A więc opiszę sytuację z dwóch perspektyw:

1. Jak pomoc osobie z depresją?

Jednakże, żeby na to odpowiedzieć, trzeba wiedzieć (mniej więcej) w jakim chory jest stadium. Czasem ludzie chcą zwrócić tylko na siebie uwagę, co idzie często mylić z poważną depresją. 

A czytając paragraf o prawdziwych historiach, można było zobaczyć różnicę. Otóż w drugim przypadku dziewczyna "wyzdrowiała", a raczej jej problemy znikły, przez zyskanie popularności. Za to w pierwszym - mimo psychologów i leków, depresja nie znika. 

Więc jak pomóc? No cóż... Jedyne co, to idzie wyciągnąć pomocną dłoń, zagadać, zaprzyjaźnić się, pokazać, że ludzie nie są tacy straszni i samolubni. 

Jednak gdy już się na to decydujesz, musisz mieć dużą cierpliwość i wytrwałość. Czasem będzie Cię to kosztowało sporo, ale to sporo nerwów, nie raz dostaniesz kopa w dupę (że tak się wyrażę), aczkolwiek trzeba wiedzieć, że są momenty, w których ludzie nie myślą co mówią i robią. Co nie znaczy, że mamy im na siłę pchać do głowy "zaprzyjaźnij się ze mną". No bo wyobraźcie sobie człowieka, który w kółko i w kółko chodzi za osobą, która ma tą chorobę i co chwile: "Zaprzyjaźnij się ze mną.", "Skoczymy na imprezę? Albo coś zjeść? O... a może do kina?", "Co myślisz o..." NO BEZ PRZESADY NO! Nikt nie lubi natręctwa. Wystarczy czasem się zapytać jak się czuje, uśmiechnąć się, zaprosić gdzieś, a nawet obronić. Każdy się wtedy poczuje o niebo lepiej. 

Jednakże jeśli chodzi o słowa, to muszą być one starannie dobrane. 

Czego mówić nie można:

1. Niby czemu się smucisz? Inni mają gorzej.
2. Nikt nie mówił, że życie jest łatwe.
3. Przestaniesz w końcu się zamartwiać?
4. Masz depresje? To tak jak zawsze...
5. Nie ma to jak sobie coś wmawiać.
6. Ogarnij się!
7. Weź się w garść! 
8. Uwierz mi, wiem co czujesz. Miałem depresje przez tydzień.
9. To twoja wina.
10. Przez Ciebie wszyscy czują się gorzej.
11. Przestań o tym myśleć.
12. Spotkaj się z kimś - przejdzie Ci.
13. Próbowałeś rumianka, bądź melisy? 

Powiedzenie osobie z depresją: "Nie masz powodu do depresji - przecież masz takie wspaniałe życie!" Jest tym samym, co powiedzenie choremu na astmę: "Co masz na myśli mówiąc, że nie możesz oddychać? Przecież w około jest tyle powietrza!"

Co mówić warto:

1. Nie jesteś sam. 
2. Jestem przy Tobie.
3. Jesteś dla mnie ważny.
4. Przytulić Cię?
5. Jesteśmy tu, by cię wspierać.
6. Nie jesteś szalony ani dziwny.
7. Może nie wiem co czujesz, ale bardzo Ci współczuję.
8. Gdy obecne uczucia miną ja nadal tu będę, tak jak ty. 
9. Nie opuszczę Cię.
10. Kocham Cię. (musi być szczere)
11. Martwię się.
12. Przykro mi, że przez to przechodzisz.
13. Uwierz, że z chęcią bym się z Tobą zamienił, żebyś wreszcie był szczęśliwy.
14. Zadbam o siebie, więc nie musisz się przejmować, że Twój ból mnie rani.
15. Zostanę z Tobą, tak długo, jak będzie trzeba.

2. Jak sam sobie pomóc?

No cóż... z tym jest większy problem. Co prawda idzie pójść do psychologa, zażywać jakąś chemie, ale co to da? Hmm? No sorry, ale jak sam nie chcesz, to nic z tego nie wyjdzie. 

Po pierwsze i chyba najważniejsze - musisz serio tego chcieć. Chęć i wiara w zwycięstwo jest fundamentem wszystkiego - bez tego ani rusz. Naprawdę. 

Mój ojciec od kilku lat palił papierosy i tak pod naciskiem mamy, z dnia na dzień przestał. Nie brał żadnych leków, sreków (żeby nie było). Po prostu już nie chciał i tyle. Niby inna sytuacja, ale uzależnień też nie idzie się łatwo pozbyć. To wszystko siedzi w głowie. Ten strach, obawa. 

Sama często czuję się niepotrzebna, a nawet nie chcę żyć. Wstaję z łóżka i nie widzę w niczym sensu, jakby życie było chorym teatrem, w którym nie mam zamiaru brać udziału i znów udawać, że wszystko jest w najlepszym porządku. Nieraz uważam, że beze mnie będzie lepiej, że nikt nie będzie tęsknić, ale powtarzam sobie: "Ooo nie... nie nie nie nie... tak nie może być! Mam jedno życie. Będę sobą. Spełnię marzenia. Przeżyję wspaniałe chwile i nie będę niczego żałować." A dlaczego? A właśnie dlatego, żeby przy umieraniu popatrzeć w własną przeszłość i się z niej śmiać. Pokazać tym wszystkim, którzy we mnie nie wierzyli, że dałam radę, jestem sobą, czyli tym, kim zawsze chciałam być. Niektórzy pewnie powiedzą, że są sobą, ale zadaj sobie pytanie czy jesteś szczęśliwy. Nie przeszkadzają Ci Twoje kompleksy, wady? No cóż... zawsze jest coś, co się nie podoba. Czasami powoduje to płacz. Dlatego ważne jest zaakceptowanie siebie, a raczej pokochanie. Nie jest to łatwe - sama nad tym ciężko pracuję, ale jestem zadowolona, że idzie mi coraz lepiej.

Inna sprawa - to powód smutków. Ludzie się często obwiniają, choć wiedzą, że nic nie zrobili, bądź żyją przeszłością. Stało się coś, a przeżywamy to przez kilka miesięcy, a nawet lat. Boimy się o czymś mówić, wyżalić się. Ci co mają depresje mają tak praktycznie zawsze. I to jest moim zdaniem TO. 
Jeśli masz depresje - spróbuj porozmawiać z zaufaną osobą i jej wszystko powiedzieć, wypłakać się, poczuć jej bliskość. Wypowiedzieć te słowa, które utkwiły w pamięci, te zdarzenia, które Cię nachodzą nawet we śnie. Dlaczego jest to takie ważne? A no właśnie dlatego, że nie pozbędziesz się przeszłości, nie zamykając wszystkich drzwi za sobą. Powiedz przez co wpadłeś w depresje, co Cię zabolało, a potem z pomocą tej osoby idź dalej. Może poczujesz się lepiej, tak czy inaczej - warto spróbować. 

Ale przede wszystkim nie trać wiary - kolejna rzecz. Pamiętaj, nie od zaraz będzie lepiej. 

Pierwsza sesja zdjęciowa.

Mam nadzieję, że tym postem pomogę niektórym się zmagać z tą chorobą. 😊
A jeśli chodzi o te zdjęcia z pociętą ręką - wypadek przy pracy. 😂
Pisanie w komentarzach opinii - jak najbardziej mile widziane. <3