Proszę wróć...

Czyli jak radzić sobie ze śmiercią bliskiej osoby. 

Niestety w dzisiejszych czasach sami nie wiemy, kiedy śmierć nastąpi. Może to być za miesiąc, tydzień, jutro, a nawet w tej chwili... Może właśnie teraz ktoś opłakuje bliską osobę, bądź ją przeklina, że tak nagle odeszła i ją zostawiła. Być może nadal, mimo miesięcy ktoś inny próbuje zapomnieć, nie myśleć o stracie, bólu, tęsknocie, próbując różnych metod (od zajmowania myśli - aż do depresji, alkoholizmu lub czegoś podobnego).


Niestety takie jest życie... Ktoś umiera, żeby ktoś się mógł urodzić. Jest to smutne - nie powiem. Jednakże nic z tym nie można zrobić. Taka jest nasza droga na tym świecie. Co prawda niektórzy mówią, że jest życie pozagrobowe (np. reinkarnacja) - jednak skupmy się na głównym temacie.

Moja historia.

A więc tak jak każdy  - i ja kogoś nieraz straciłam. Chyba jedną z najważniejszych osób był mój wujek... Co prawda zmarł on w 2010 roku, to mam nadal wszystko przed oczyma. 

Ale może zacznę od czegoś przyjemniejszego, a mianowicie od tego, że był on naprawdę osobą wartą podziwu. 

Pamiętam jak odbierał mnie ze szkoły, a z powodu braku auta, szedł 3 kilometry piechotą do mojej szkoły, a później z powrotem nosząc dodatkowo mój plecak. 

Pamiętam jak po drodze zawsze wstępowaliśmy do sklepu, bądź baru i kupował mi coś słodkiego lub coś do jedzenia. 

Może niektórzy powiedzą, że to nic wielkiego. Jednak mimo deszczu, zmęczenia on nigdy nie pozwolił by dziewczynka, która dopiero chodzi do pierwszej/drugiej klasy wracała sama.  Nawet narzekania mojej mamy, że mnie rozpieszcza nic nie zdziałały. Co chwilę powtarzał: "Jo Ci przaja" (coś podobnego do kocham) oraz pytał czy będę o nim pamiętać, gdy już go nie będzie. A ja? Naprawdę myślałam, że żartuje i tylko przytakiwałam. I to był mój największy błąd... 

Dzień jego śmierci, był chyba najgorszym i najstraszniejszym ze wszystkich. 

Była barbórka (święto górników), więc jak co roku - była impreza domowa. No wiecie - żarty, sramty, no i bez tańczenia i śpiewania się nie odbyło. Jak to na nas przystało, imprezka zakończyła się w miarę późno. Goście wrócili do swoich domów, a niektórzy mieszkańcy poszli spać. I wtedy się wszystko zaczęło...
A więc oglądałam z moją mamą i kuzynem film. Myślałam, że będzie to super spędzony czas, aż tu nagle coś trzasło. Moja mama poszła to sprawdzić i gdy weszła na korytarz, krzyknęła. Pobiegliśmy do niej przerażeni, żeby zobaczyć co się stało. To co zobaczyłam zmroziło mi krew w żyłach. Otóż mój wujek leżał nieprzytomny z zakrwawioną głową na kafelkach. Spadł ze schodów. Zadzwoniliśmy z płaczem na pogotowie i gdy się ocknął, odetchnęliśmy z ulgą. Niestety.... po kilku minutach puściła mu się piana/krew (tego akurat nie jestem pewna, więc wybaczcie) z ust i to zwiastowało koniec. Pogotowie kilkanaście minut później potwierdziło zgon... 
Nigdy nikomu nie będę życzyć oglądać śmierć kogoś bliskiego. Widoku krwi spływającej po podłodze... Białych oczu i padaczki... To coś strasznego. 
Co prawda może i niektórzy widzieli gorsze rzeczy, przez co im bardzo współczuje, jednak żałuję tego, że się nie pożegnałam - to boli najbardziej...

Jak się z tym pogodzić. 

Ten fragment będzie skierowany prosto do osób, które kogoś straciły.  

A więc wiem jak się czujecie... Jesteście załamani, macie dość życia... Pewnie nie raz wlewacie łzy, przeklinacie. Może uważacie, że to przez Was. Obwiniacie rodzinę, że Was nie rozumieją. Zmieniacie się i próbujecie rozładować smutek, tęsknotę w różny sposób. 

Ale powiem Wam jedno, nie ważne kogo straciliście - kogoś z rodziny, przyjaciela, miłość - zawsze to boli. W życiu nie idzie tego przewidzieć, choć każdy by chciał cofnąć czas i kogoś uratować... Jest ciężko... szczególnie gdy się kogoś bardzo kochało... 
Jednakże nie ważne kto to jest, ważne by nie myśleć o tym w taki sposób. To nie dzieje się bez przyczyny nigdy... Może to ma Was wzmocnić, może ta osoba by cierpiała. Każdego czeka coś innego i nie znamy przyczyny. Wolimy być zaślepieni stereotypowym zdaniem: "Dlaczego on/ona musiała odejść, dlaczego nie mógł to być ktoś inny!?"
Kiedyś komuś powiedziałam tak: 
Pewnego dnia ból zniknie. Ktoś mi kiedyś powiedział, że to nie prawda, że zmarli zniknęli. Oni są u góry i patrzą na nas... Gdy płaczemy to płaczą z nami. Gdy robimy coś złego, to pewnie nas opieprzają, że rujnujemy sobie życie. Oni cały czas mówią do Nas z góry... Są z Nas dumni, śmieją się z naszych żartów i obrażają się, że nie chodzimy na ich groby. Jednak zawsze kochają... i w to trzeba wierzyć. Trzeba... Być może teraz czyiś ojciec, syn, przyjaciel śmieją się z kogoś i próbują jakoś powiedzieć: "Tee ogłupiałeś?! Ja mam się dobrze, a ty żyj, baw się! 

"Gdziekolwiek jest Twój tata, zawsze na Ciebie patrzy. Widzi Twoją złość, twój smutek... Może nawet płacze razem z Tobą. Nie możesz otrzeć jego łez. Ale jeśli będziesz wesoła i uśmiechnięta, przestanie płakać."

Inna prawdą też jest, że oni nie tylko są na górze, ale też z nami. Może nie ciałem, ale duchem... W Nas... W Naszej głowie... W Naszych wspomnieniach... I w Naszym sercu... Nawet gdy tego nie czujemy, nawet gdy próbujemy tej osoby nienawidzić. Oni zawsze przy nas będą. 

A nawet jeśli to co mówię jest kłamstwem, no bo macie prawo mi w TAKIE PRZESĄDY nie wierzyć i uznać je za wytwór wyobraźni.  Tylko że ... pomyślcie... gdybyście byli na ich miejscu chcielibyście, by inni tak za Wami cierpieli? By np. Wasza żona była nieszczęśliwa? Wasz przyjaciel zaczął pić? By Wasze dziecko zaczęło nie chodzić do szkoły, pyskować, nienawidzić i cały czas płakać? Oczywiście w żadnym wypadku nie mówię, że to coś złego i nie mamy tak robić, bo powiedzmy sobie szczerze - żałoba jest nieunikniona. Chodzi o to, żeby samemu być szczęśliwym, by nie udawać, że taki ktoś nie istniał, ale też, żeby siebie nie obwiniać.
I teraz pora na cytat, który mi osobiście pomógł: 

- Bo mojej ukochanej nie ma już na tym świecie. Umarła.
- Bardzo mi przykro..
- Niepotrzebnie. Mnie nie jest. Nie pokochałem jej dlatego, że ma żyć dłużej ode mnie. W miłości nie stawia się warunków. Więc nie powinno się żałować. Co z tego, że moja ukochana odeszła... Nadal bardzo ją kocham, nie dlatego że nie spotkałem innej, tylko dlatego, że miłość do niej pochłania mnie bez reszty. Kiedy za nią tęsknię, zamykam oczy i widzę ją obok siebie. 

Ten cytat nie tylko pasuje do partnerów, ale też do wszystkich. Tak powinno się postępować. Naprawdę... 

Teraz podam Wam filmy/książki nawiązujące do tego tematu.

1. Miłość żyje wiecznie (2000) "Mohabbatein"

Plakat tego filmu.

Jest to film bollywood, który może na początku jest dość nudnawy i nie każdemu się spodoba. Opowiada najlepszej uczelni, w której nie można było się zakochać - tylko nauka, praca, honor, tradycja. Córka dyrektora tej szkoły zakochała się w pewnym uczniu, którego on sam wyrzucił. Dziewczyna popełniła samobójstwo, bo nie mogła żyć ani bez ojca, ani bez ukochanego. Kilka lat później wydalony uczeń powrócił jako nauczyciel muzyki, by odmienić tą szkołę.

Może nie jest to hit. Film ten trwa 3,5 godziny, więc naprawdę trzeba dużo czasu. Jednak przesłanie tego jest naprawdę cudowne.

2. Jesienna miłość - Nicolas Sparks.

Książka

Jest to książka, która opowiada o chłopaku i pewnej dziewczynie. Młodzieniec niezbyt przepadał za tą córką pastora, jednakże dzięki próbom do przedstawienia zmienił zdanie. Resztę sami przeczytajcie. 😊

3. Charlie St. Cloud (2010)

Ten film opowiada o młodzieńcu, który stracił brata, jednakże nie mógł sobie z tym pogodzić i o konkretnej godzinie przychodził w pewne miejsce i rozmawiał z nim. Gdy się zakochał zrozumiał, że musi wybierać pomiędzy rodzeństwem, a miłością. 

Na tym chciałam zakończyć i tym samym bardzo Was przeprosić. Obiecałam, że posty będą regularnie, ale miałam kiepski okres.. Dużo nauki i pewne problemy. Postaram się Wam to wynagrodzić i napisać coś teraz w tym tygodniu. Jednak proszę o przysługę. Napiszcie też o czym chcecie post. Byłoby mi dużo łatwiej i lepiej bym się czuła. Z góry dziękuję <3 

Mam nadzieję, że post się podobał i że komuś pomoże 😊😁